Chiara & Willem

Het geboorteverhaal van Ross, dat vastgelegd werd in foto’s en schrift door Clix geboortefotografie. Lees hier hoe deze prachtige bevalling verliep. De liefde, warmte en emoties van een prachtig stel.

7 December 15.04

Ik zit met mijn dochter een film te kijken en ben in slaap gevallen, iets dat ik nooit doe overdag maar op een of andere manier vandaag wel, alsof ik wist wat er later die dag zou gaan gebeuren. Op het moment dat ik weer wakker wordt, ontvang ik een sms bericht van Chiara:

“ Hee, ik denk dat het langzaam aan is begonnen! Het kunnen ook indalingsweeën zijn, maar ze zijn wel zo pijnlijk dat ik denk het gewone weeën zijn. Ik laat straks de verloskundige nog even komen om te oordelen. Ik hou je op de hoogte!”

Spannend! Maar alvast alles in gereedheid brengen zodat ik kan vertrekken wanneer het moet.

Om 18.25 krijgt ik weer een sms met daar in:
“Ik zit nu op 6 cm” waarop ik antwoord dat ik er meteen aankom. Wauw 6 cm, dat is snel! Dat gaat niet lang meer duren zijn de eerste gedachten. Dus in de auto en naar Haren toe.

Wanneer ik een kwartier later aankom bij het huis, staat Chiara in de keuken te glimlachen. Ze zegt dat het goed gaat maar dat de weeën pijnlijk zijn, maar ze staat nog steeds te stralen als altijd, tussen de weeën door. Ik kom binnengevallen in een oase van rust en de geur van vers gemaakte pizza van bijna-papa Willem. Hij neemt de zorg op zich en ontfermt zich over Chiara en alle verloskundigen die op dat moment aan hun eerste eten sinds die ochtend beginnen. Verkondigend dat hij helemaal niet zenuwachtig is, maar zich helemaal stort op het eten koken en iedereen van drinken voorziet. (Pizza, gebakken broodjes, niets is teveel!)

Zo nu en dan wordt er geluisterd naar het hartje van de baby en Chiara slaat zich door de weeën heen als een professional, zich wel afvragend of de weeën nog pijnlijker worden.

Rond 19.56 is het tijd om naar boven te gaan en daar even te gaan kijken hoe ver Chiara haar ontsluiting is. De weeën zijn heftig en Chiara doet haar best ze op te vangen. Haar ontsluiting zit rond de 8 cm dus het gaat vooruit. De koelbloedige Willem houdt Chiara’s hand vast, en soms in opdracht ook weer los, aait haar door haar haren en ligt naast zijn vrouw op bed. Links en rechts maakt hij grapjes waarop Chiara liefdevol laat merken dat hij toch echt niet weet wat ze meemaakt. De nodige ‘ik doe dit nooit meer’ en ‘we houden het bij 1’ vliegen door de kamer. Maar nog vind ik en de verloskundige ook dat ze zich erg kranig houdt.

Chiara’s moeder woont naast de twee en komt soms even binnen om te kijken hoe het met haar dochter gaat. “Wauw ik hoor bijna niets van je als ik binnen kom lopen zegt ze gaat het wel goed?”

Chiara komt op een punt dat ze zich afvraagt en ook vraagt hoe lang het nog kan duren en hoeveel erger het nog wordt. Als de verloskundige zegt dat ze er nog niet is, vloeit er een lichte paniek over Chiara heen. De ontsluiting vordert nu wat langzamer dan voorheen, ze moet nog een klein randje. En krijgt zo nu en dan pers weeën. Met wat complicaties bij vriendinnen is Chiara duidelijk bezorgd bij alle blikken van de verloskundige, terwijl zij en de kleine het uitstekend doen. Het hartje wordt regelmatig beluisterd, dat galoppeert op zijn gemakje door.

Om 22.41 komt het verlossende woord, ‘je mag actief gaan persen’, de wee van 22.26 is de eerste waarbij ze serieus mag gaan persen. Hij heeft nog niet veel zin om de warme buik van mama te verlaten en laat goed op zich wachten. Beetje bij beetje laat hij van zich zien maar nog niet echt het gewenste resultaat. Na een uur persen wordt besloten of ze wel of niet naar het ziekenhuis zal moeten en bij het vooruitzicht wordt Chiara al bezorgd ‘ik kan echt niet in een auto zitten hoor!’

Omdat er drie verloskundige zijn plus de kraamhulp en ze ervan overtuigd zijn dat het goedkomt als ze links en rechts wat helpen, wordt er besloten om door te gaan. Chiara krijgt een lokale verdoving en er gaat een knip gezet worden, iets waar Chiara duidelijk geen zin in heeft en van in paniek raakt, de knip wordt gezet en binnen no-time meld de kleine zich.

Rond 00.16 (8 December inmiddels) wordt de kleine Ross onder gezelschap van de kersverse trotse oma geboren, en alles is goed! Hij reageert meteen, vader en moeder zien voor het eerst hun kindje en duidelijk geëmotioneerd houden ze elkaar vast. Wat een prachtig geluk! En wat een mooi kindje!

Om 00.21 wordt de navelstreng geknipt door papa Willem, die duidelijk onder de indruk is van alles. Terwijl kleine Ross warm bij mama ligt wordt ondertussen de placenta getoond en het nodige aan hechtingen gezet. Willem gaat ondertussen bellen met zijn ouders, en verteld me dat hij ontzettend trots is op Chiara, dat het heel heftig is wat ze heeft meegemaakt.

Ik blijf nog even om de vader van Chiara, de ouders van Willem en de metingen op de foto te zetten. Tijdens het hechten wordt geprobeerd om Ross aan te leggen en komen de opa’s en oma’s langs, overduidelijk trots!

Alle onderzoekjes worden gedaan en met Ross is alles goed! Hij wordt aangekleed, houdt zijn nieuwe vriend;papa, stevig aan zijn vinger vast en mag dan eindelijk bij papa in zijn armen liggen. Na wat uitleg vertrekken de verloskundigen en ga ik ook, met een paar gelukkige ouders achterlatend en een boel foto’s. Dankbaar dat ik deel mocht uitmaken van hun nieuwe wondertje.

 

En dit stukje namens Chiara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *